Eind oktober zou de site live gaan. Dat was het plan. Het is nu januari.

Mijn naam is Lukas, en ik bouw webapplicaties. Met mijn bedrijf Effinity help ik ondernemers online. Ik weet wat ik doe. Meestal.

"Even een webshop bouwen"

Zo begon het. Renée had prachtige producten, ik kon webapplicaties maken. Winkel online, Simpel, toch? Kaassie koekkie eitje ..... We pakken een standaard e-commerce oplossing, tikken wat productomschrijvingen in, foto's erbij, klaar.

Totdat we erachter kwamen dat standaard niet volstaat.

Fisidora werkt met natuurlijke ingrediënten die traceerbaar moeten zijn. Elke batch, elke leverancier, elke fles. Auditability, noemen ze dat. Klinkt fancy. Betekent vooral: zelf bouwen. En als je toch bezig bent, blijkt voorraadbeheer met batches en houdbaarheidsdata ook niet bepaald een standaardfunctie te zijn.

Oh, en die site moest meertalig worden. "Hoeveel werk kan dat zijn?" Veel. Het antwoord is: veel.

Dus toen was het eigenlijk wel handig dat ik webapplicaties bouwde en geen websites .. of is dat een tegenvaller positief draaien ...ach.

De technische reis

Ik begon met Laravel 11, bekend mee dus, en een handvol packages. Overzichtelijk. Beheersbaar. Dat was het plan.

Vijf maanden later: Laravel 11 met een berg packages en een flinke laag maatwerk. Elke feature die "even snel" toegevoegd moest worden, bleek drie dependencies en twee weken werk. De database? Begonnen met MySQL, zoals je doet. Totdat AI-toepassingen om de hoek kwamen kijken en PostgreSQL toch handiger bleek. Migreren dus. Midden in het project.

Ik begon met Laravel Cloud. Nieuw, glimmend, veelbelovend. Werkte niet, custom dependencies iemand? Verhuisd naar Hetzner met Ploi. Werkt prima. Had ik meteen kunnen doen, maar waar blijft dan het avontuur?

Mijn laptop crashte drie keer. De derde keer midden in een deployment. Klassiek.

En dan die eeuwige waarheid: op een productieserver werkt alles natuurlijk net even anders dan in development. Wat lokaal soepel draait, vindt live ineens creatieve manieren om te falen.

Gelukkig ontdekte ik Claude Code, een AI-assistent die steeds beter werd naarmate het project vorderde. Een avontuur apart, ga ik nog wel meer over vertellen. Soms voelde het alsof ik eindelijk een collega had. Eentje die nooit zucht als ik om middernacht nog een vraag stel. Op sommige avonden zat ik met twee schermen: links de productfoto's editen, rechts met Claude de volgende feature bouwen. Multitasken naar een hoger niveau.

Het design-moeras

Je zou denken dat een flesje in een doosje stoppen eenvoudig is. Je zou het mis hebben.

Doosjes of kokers? Groter of kleiner? Donker of licht? Paars of toch niet paars? Elke beslissing leidde tot drie nieuwe vragen. Hetzelfde gold voor de etiketten. En het logo? Avondenlang puzzelen, proberen, verwerpen, opnieuw beginnen.

Uiteindelijk kwamen we er. Maar de weg ernaartoe was geplaveid met "en als we nou eens..." momenten.

De buitenwereld

De echte avonturen zaten niet alleen in de techniek.

Er was de leverancier van onze kartonnen kokers die vergat de order in productie te zetten. Twee weken wachten op een bevestiging die nooit kwam. "Oh, die stond nog in concept." Natuurlijk. Diezelfde leverancier diende later dezelfde factuur nog een keer in. Die we al betaald hadden. Blijkbaar ook in concept.

Er was de registratie bij de Europese cosmetica-database. Met een inlogprocedure die uitsluitend ontworpen kan zijn om mensen gillend weg te laten rennen. Het hoogtepunt: de login werkte niet. Geen probleem, er was een supportformulier. Dat je alleen kon versturen als je was ingelogd. Met de login die niet werkte. Cirkelredenering in optima forma. Dan maar een mail sturen en hopen dat iemand die leest.

De importprocedures waren verbijsterend. De Belastingdienst informeerde naar onze omzet terwijl we nog niet eens live waren. Maar goed dat ze vooruitdenken.

Vijf keer de datum verzetten

Oktober werd november. November werd december. December werd... januari. Dat is trouwens maar drie keer de datum verzetten toch ... 

Elke keer hadden we een goede reden. Elke keer dachten we: nog even, dan is het af. En elke keer dook er iets nieuws op.

Maar weet je wat er nooit was? Een moment van opgeven. Doorgaan was de enige optie. Want achter al die frustratie zat altijd het beeld van die amberkleurige flesjes die de deur uit zouden gaan. Echt product, echte klanten, echt verschil.

En midden in de prachtige wereld van natuurlijke olien, kijk eens naar de ingredient foto's, daar kan je toch alleen maar blij van worden!

En nu?

De site is live. Je bent er nu. Het werkt. Gebruik het.

Tot de volgende crash.

Enneh,mocht je een foutje vinden, laat even weten